‏1 لېكىن يۇنۇس بۇ ئىشتىن ناھايىتى خاپا بولۇپ، قاتتىق ئاچچىقلاندى. ‏2 ئۇ پەرۋەردىگارغا دۇئا قىلىپ: «ئەي پەرۋەردىگار، ئۆز يۇرتۇمدا تۇرغىنىمدا شۇنى دېمىگەنمىدىم؟ سېنىڭ شەپكەتلىك ۋە رەھىمدىل، ئاسان غەزەپلەنمەيدىغان خۇدا ئىكەنلىكىڭنى، مەرھەمىتىڭ كەڭ، بالا چۈشۈرۈشتىن ۋاز كېچىدىغىنىڭنى بىلدىم. شۇڭا تارشىشقا قاچماقچى ئەمەسمىدىم؟ ‏3 ئەمدى، ئەي پەرۋەردىگار، مېنىڭ جېنىمنى ئالغىن، چۈنكى مۇنداق ياشاشتىن ئۆلگىنىم ياخشىدۇر» دېدى. ‏4 پەرۋەردىگار ئۇنىڭغا: «بۇنداق ئاچچىقلانغىنىڭ توغرىمۇ؟» دېدى.

‏5 يۇنۇس شەھەردىن چىقىپ، شەھەرنىڭ شەرق تەرىپىدە ئولتۇردى. شۇ يەردە ئۇ ئۆزى ئۈچۈن بىر چەللە ياساپ، ئۇنىڭ تېگىگە كىرىپ، شەھەرنىڭ تەقدىرى نېمە بولۇشىنى كۆرەي دەپ، سايىسىدا ئولتۇردى. ‏6 پەرۋەردىگار خۇدا يۇنۇسنى خاپىلىقىدىن قۇتقۇزۇش ئۈچۈن بىر قاپاق پەلىكىنى ئۈندۈرۈپ، ئۇنىڭ بېشىغا سايە سالسۇن دەپ، ئۇنى يۇنۇسنىڭ ئۈستىگە يېيىلدۇردى. يۇنۇس قاپاق پەلىكى ئۈچۈن بەك خۇش بولدى. ‏7 لېكىن ئەتىسى تاڭ ئاتقاندا خۇدا بىر قۇرتنى ئەۋەتتى. بۇ قۇرت كېلىپ، قاپاق پەلىكىنى يەپ كېسىپ قۇرۇتۇۋەتتى. ‏8 كۈن چىققاندا خۇدا شەرق تەرىپىدىن بىر قىزىق شامالنى ئەۋەتتى. شۇنىڭ بىلەن كۈننىڭ ئىسسىقلىقى يۇنۇسنىڭ بېشىغا ئۇردى. ئۇ ھالىدىن كېتىپ، ئۆلۈمنى تىلەپ: «مۇنداق ياشاشتىن ئۆلگىنىم ياخشى» دېدى. ‏9 لېكىن خۇدا يۇنۇستىن: «بۇ قاپاق پەلىكى ئۈچۈن شۇنچە ئاچچىقلانغىنىڭ توغرىمۇ؟» دەپ سورىدى. ئۇ جاۋاب بېرىپ: «ھەئە، ئۆلگۈدەك ئاچچىقىم كەلگىنى توغرىدۇر» دېدى. ‏10 پەرۋەردىگار ئۇنىڭغا: «سەن مۇشەققەت تارتمىغان، ئۆزۈڭ ئۈندۈرمىگەن، بىر كېچىدە ئۆزى ئۈنۈپ قېلىپ، بىر كېچىدە يوق بولۇپ كەتكەن بىر تۈپ قاپاققا شۇنچە ئىچىڭ ئاغرىيدۇ. ‏11 ئەمدى بىر يۈز يىگىرمە مىڭدىنمۇ كۆپرەك، ئوڭ قولىنى سول قولىدىن ئايرىيالمايدىغان كىشىلەر ياشىغان، سان-ساناقسىز ھايۋانلارمۇ تۇرغان نىنەۋە دېگەن بۇ چوڭ شەھەر ئۈچۈن مېنىڭ ئىچىم ئاغرىمىسۇنمۇ؟» دېدى.