‏1 ئىسرائىلدا تېخى پادىشاھ بولمىغان زاماندا، بىر لاۋىي كىشى ئەفرائىم تاغلىقلىرىنىڭ چېتىدە تۇرۇۋاتقانىدى. ئۇ يەھۇدا زېمىنىدىكى بەيتلەھەمدىن بىر قىزنى ئۆزىگە كىچىك خوتۇنلۇققا ئالدى. ‏2 لېكىن ئۇنىڭ كىچىك خوتۇنى ئېرىگە ۋاپاسىزلىق قىلىپ، ئۇنىڭ يېنىدىن چىقىپ كېتىپ، يەھۇدا زېمىنىغا بەيتلەھەمدىكى ئاتىسىنىڭ ئۆيىگە بېرىپ، تۆت ئايغىچە ئۇ يەردە تۇردى. ^■  

‏3 ئۇنىڭ ئېرى قوپۇپ، بىر چاكىرى ۋە ئىككى ئېشەكنى ئېلىپ ئۇنىڭ كەينىدىن بېرىپ، ئۇنىڭغا سىلىق گەپ قىلىپ، كۆڭلىنى ئېلىپ ئۇنى قايتۇرۇپ كېلەي دەپ ئۇنىڭكىگە كەلگەندە، كىچىك خوتۇنى ئۇنى ئاتىسىنىڭ ئۆيىگە ئېلىپ كىردى. قىزنىڭ ئاتىسى ئۇنى كۆرۈپ، ئۇنى خۇشاللىق بىلەن قارشى ئالدى. ‏4 ئۇنىڭ قېيناتىسى، قىزنىڭ دادىسى ئۇنى تۇتۇپ قالدى، شۇنىڭ بىلەن ئۇ ئۇنىڭ قېشىدا ئۈچ كۈن تۇرۇپ قالدى. ئۇلار يەپ-ئىچىپ، ئۇ يەردە قونۇپ، ‏5 تۆتىنچى كۈنى ئەتىگىنى ئۇلار سەھەر قوپۇپ مېڭىشقا تەييارلىنىۋاتقاندا، قىزنىڭ دادىسى كۈيئوغلىغا: «بىر توغرام نان يەپ، يۈرىكىڭنى قۇۋۋەتلەپ، ئاندىن مېڭىڭلار» دېدى. ‏6 شۇنىڭ بىلەن ئۇلار ئولتۇرۇپ، يەپ-ئىچىپ غىزالاندى. قىزنىڭ دادىسى ئۇ كىشىگە: «ئۆتۈنۈپ قالاي بۇ كېچىمۇ قال، كۆڭلۈڭنى خۇش قىلغىن» دېدى. ‏7 بۇ كىشى ماڭغىلى قوپسا، قېيناتىسى ئۇنى زورلاپ تۇرۇۋالدى، ئاندىن ئۇ يەنە ئۇ يەردە قونۇپ قالدى. ‏8 بەشىنچى كۈنى ئۇ سەھەر قوپۇپ مېڭىشقا تەييارلاندى، ئەمما قىزنىڭ دادىسى ئۇنىڭغا يەنە: «ئۆتۈنۈپ قالاي، كۆڭلۈڭنى خۇش تۇتۇپ، كۈن ئېگىلگۈچە توختاپ تۇرغىن» دېدى. شۇنىڭ بىلەن ئۇلار ئىككىسى بىللە ئولتۇرۇپ تاماق يېدى. ‏9 بۇ كىشى كىچىك خوتۇنى ۋە چاكىرى بىلەن مېڭىشقا تەييار بولغاندا، قېيناتىسى، يەنى قىزنىڭ دادىسى، ئۇنىڭغا: «مانا ئاخشام بولۇپ، كۈن ئولتۇراي دېدى، ئۆتۈنۈپ قالاي، ئەمدى بۇ يەردە كېچىنى ئۆتكۈزۈپ، كۆڭلۈڭنى خۇش قىلىپ قونۇپ، ئەتە تاڭ سەھەردە يولغا چىقىپ ئۆيۈڭگە قايتقىن» دېدى. ‏10 لېكىن ئۇ كىشى بۇ كېچىسى قونغىلى ئۇنىماستىن، بەلكى قوپۇپ مېڭىپ، يەبۇسنىڭ يەنى يېرۇسالېمنىڭ ئۇدۇلىغا كەلدى. ئۇ ئىككى توقۇملۇق ئېشەك بىلەن كىچىك خوتۇنىنى ئالغاچ كەلگەنىدى. ‏11 ئەمما ئۇلار يەبۇسقا يەتكەندە كۈن ئولتۇراي دەپ قالغاچقا، چاكىرى خوجايىنىغا: «كەل، بۇ يەبۇسىيلارنىڭ شەھىرىگە كىرىپ ئۇ يەردە قونايلى» دېدى. ‏12 ئەمما خوجايىنى ئۇنىڭغا: «بىز بەنى ئىسرائىل تۇرمايدىغان يات بىر شەھەرگە كىرمەيمىز، بەلكى گىبېئاغا ئۆتۈپ كېتىمىز» دېدى. ‏13 ئاندىن ئۇ چاكىرىغا: «كەل، بىز بۇ جايلارنىڭ بىرىگە بېرىپ، گىبېئا ياكى رامادا قونايلى» دېدى.

‏14 شۇنداق قىلىپ، ئۇلار يەنە يول يۈردى. ئۇلار بەنيامىن زېمىنىدىكى گىبېئاغا يېتىپ كەلگەندە كۈن پاتقانىدى. ‏15 ئۇلار گىبىياغا كىرىپ قونۇش ئۈچۈن بۇرۇلدى. ئۇلار شەھەرگە كىرىپ، شەھەرنىڭ مەيدانىغا كېلىپ ئولتۇردى، لېكىن ھېچكىم ئۇلارنى ئۆيىگە قوندۇرۇشقا تەكلىپ قىلمىدى. ‏16 ئەمما كۈننىڭ ئاخىرىدا بىر بوۋاي ئېتىزدىكى ئىشىدىن قايتىپ كېلىۋاتاتتى. بۇ كىشى ئەفرائىم تاغلىقلىرىدىن بولۇپ، گىبېئادا ئولتۇراتتى. بىراق ئۇ يەرنىڭ خەلقى بەنيامىن قەبىلىسىدىن ئىدى. ‏17 ئۇ بېشىنى كۆتۈرۈپ قارىسا، بۇ يولۇچىنىڭ شەھەرنىڭ مەيدانىدا ئولتۇرغانلىقىنى كۆردى. بوۋاي: «قەيەردىن كەلدىڭ؟ قەيەرگە بارىسەن؟» دەپ سورىدى ئۇنىڭدىن. ‏18 ئۇ بوۋايغا: «بىز يەھۇدا زېمىنىدىكى بەيتلەھەمدىن ئەفرائىم تاغلىرىنىڭ چېتىگە كېتىپ بارىمىز. مەن ئۆزۈم ئۇ جايدىن بولۇپ، يەھۇدا زېمىنىدىكى بەيتلەھەمگە بارغانىدىم. ئەمدى مەن پەرۋەردىگارنىڭ بەيتىگە كېتىپ بارىمەن. لېكىن بۇ يەردە ھېچكىم مېنى ئۆيىگە باشلىمىدى. ‏19 بىزنىڭ ئېشەكلىرىمىز ئۈچۈن سامان ۋە بوغۇز بار، ئۆزۈم، ھەم سېنىڭ دېدىكىڭ ۋە كەمىنە قۇللىرىڭ بىلەن بىرگە بولغان ئۇ چاكىرىم ئۈچۈنمۇ نان ۋە شارابىمىز بار. ھېچنېمىمىز كەم ئەمەس» دېدى. ‏20 بۇنى ئاڭلىغان بوۋاي: «ئامان بولغىن، سېنىڭ ھەممە لازىملىقىڭنى مەن تەييارلاي. ئەمما بۇ يەردە قونمىغىن» دېدى.

‏21 ئاندىن بوۋاي ئۇنى ئۆز ئۆيىگە ئېلىپ بېرىپ، ئېشەكلىرىگە ئوت سامان بەردى. مېھمانلار پۇتلىرىنى يۇيۇپ، ئاندىن يەپ-ئىچىپ غىزالاندى.

‏22 ئۇلار بۇ تەرىقىدە كۆڭلىنى خۇش قىلىپ تۇرغىنىدا، بۇ شەھەرنىڭ ئادەملىرىدىن بولغان بىرقانچە لۈكچەك كېلىپ، ئۆينى قورشىۋېلىپ، ئىشىكنى قېقىپ، ئۆي ئىگىسى بوۋايغا: «ئۆيۈڭگە كەلگەن كىشىنى بۇ يەرگە چىقىرىپ بەرگىن، بىز ئۇنىڭ بىلەن بىللە ياتايلى» دېدى. ‏23 ئۆي ئىگىسى ئۇلارنىڭ يېنىغا چىقىپ، ئۇلارغا: «ياق ئەي بۇرادەرلىرىم، ئۆتۈنۈپ قالاي مۇنداق يامانلىق قىلماڭلار، بۇ كىشى مېنىڭ ئۆيۈمگە مېھمان بولۇپ كەلگىنىنى كۆرۈپ تۇرۇپ، بۇنداق پەسكەشلىك قىلماڭلار. ‏24 مانا، مېنىڭ پاك بىر قىزىم ۋە ئۇ كىشىنىڭ بىر كىچىك خوتۇنىمۇ بار. مەن ئۇلارنى چىقىرىپ بېرەي، سىلەر ئۇلارنى دەپسەندە قىلىپ، نېمە قىلغۇڭلار كەلسە، ئۇلار بىلەن قىلىڭلار. لېكىن بۇ كىشىگە ئۇنداق پەسكەشلىك قىلماڭلار» دېدى.

‏25 لېكىن ئۇ ئادەملەر ئۇنىڭغا قۇلاق سالغىلى ئۇنىمىغاچقا، مۇساپىر كىشى ئۆز كىچىك خوتۇنىنى ئۇلارغا ئېلىپ چىقىپ بەردى. ئۇلار پۈتۈن كېچە تاڭ ئاتقۇچە ئۇنىڭغا باسقۇنچىلىق قىلىپ، ئۇنى ئاياغ ئاستى قىلدى. كۈن يورۇغاندا ئاندىن ئۇلار ئۇنى قويۇپ بەردى.

‏26 شۇنداقكى، ئۇ ئايال سەھەردە ئۆز خوجايىنى قونغان ئۆينىڭ ئىشىك ئالدىغا كېلگىنىدە يىقىلىپ قېلىپ، تاكى ئەتراپ يورۇغۇچە شۇ يەردە يېتىپ قالدى. ‏27 ئۇنىڭ خوجايىنى سەھەر تۇرۇپ، ئۆينىڭ ئىشىكلىرىنى ئېچىپ، يولغا چىقىش ئۈچۈن سىرتىغا چىققىنىدا، مانا، ئۇنىڭ كىچىك خوتۇنى ئىشىكىنىڭ ئالدىدا، قوللىرى ئۆينىڭ بوسۇغىسىغا قويۇقلۇق ھالدا ياتاتتى. ‏28 ئۇ ئۇنىڭغا: «تۇرغىن، بىز ماڭايلى» دېدى، بىراق ھېچبىر جاۋاب كەلمىدى. شۇنىڭ بىلەن ئۇ ئۇنى ئېشەككە ئارتىپ، قوزغىلىپ ئۆيىگە قاراپ يۈرۈپ كەتتى. ‏29 ئۇ ئۆز ئۆيىگە كەلگەندە بىر پىچاقنى ئېلىپ، ئۆز كىچىك خوتۇنىنى تۇتۇپ، ئۆلۈكىنى سۆڭەكلىرى بىلەن قوشۇپ ئون ئىككى پارچىغا ئايرىپ، ئىسرائىل زېمىنىنىڭ ھەممە تەرەپلىرىگە ئەۋەتتى. ‏30 بۇنى كۆرگەنلەرنىڭ ھەممىسى: «بەنى ئىسرائىل مىسىر زېمىنىدىن چىققاندىن تارتىپ بۈگۈنكى كۈنگىچە مۇنداق ئىش بولۇپ باقمىغان، ھەم كۆرۈلۈپ باقمىغانىدى. ئەمدى بۇنى ئوبدان ئويلىشىپ، مەسلىھەتلىشىپ بىر قارارغا كېلىشىڭلار كېرەك» دېيىشتى.